ใครเล่นกอล์ฟ...เชิญครับ

 

ไฟนัล เคาต์ดาวน์ ใกล้วันเวลาของปีใหม่ ฟ้าใหม่ พ.ศ.2553 เต็มทีแล้วนะครับ   มีผู้บอกว่า ระยะหลังๆ ผมหงุดหงิดอะไรหนักหนา เขียนคอลัมน์กัดคนนั้นคนนี้ตลอด ไม่เห็นเอาเรื่องสนุกๆ เจออะไรดีๆ ก็เก็บมาเล่า  ที่อ่านแล้วอมยิ้มบ้างเลย   ผมก็ลืมประเด็นนี้ไปถนัด ทั้งที่หัวคอลัมน์ก็บอกว่า...สำรวล...และว่าแย้มยิ้มกลั้วหัวเราะ   ก็ขอไม่กัดใคร หาเรื่องดีๆ สนุกๆ มาเป็นกำนัลนะครับ โดยเฉพาะให้กับคนที่ชอบกีฬากอล์ฟ   ผมมีเรื่องเล่าที่คัดลอกมาจาก พ็อกเกตบุ๊กเล่มหนึ่ง ที่เพิ่งได้มา นอร์แมน แอนเดอร์สัน   ผมมีญาติที่ดองกันอยู่คนหนึ่งชื่อ นอร์แมน แอนเดอร์สัน เป็นสถาปนิกชาวอเมริกันอายุหกสิบต้นๆ รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเหมือน ฌอน คอนเนอรี่ พระเอกหนังเจมส์บอนด์ 007 เขาอยู่เมืองไทยมานานหลายสิบปี มีครอบครัวเป็นคนไทย มีผลงานที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศไทยหลายด้าน อาทิ เป็นผู้ออกแบบผังเมืองในสมัย จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ เป็นผู้นำคณะปฏิวัติและนายกรัฐมนตรี   สิ่งหนึ่งที่เรามีอารมณ์ร่วมกันคือ กีฬากอล์ฟ เวลาที่เจอกัน แม้จะต่างวัย ผมเด็ก เขาแก่ แต่บทสนทนาของเราสนุกวนเวียนอยู่แต่เรื่องกอล์ฟอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้   นอร์แมน เป็นคนรักกอล์ฟ กอล์ฟเป็นชีวิตจิตใจ จะออกรอบอาทิตย์ละ 3-4 วันที่สนามสปอร์ตคลับ   เขาจะตื่นตั้งแต่ตีสี่ครึ่ง แล้วเดินเท้าจากบ้านที่ถนนลาดพร้าวซอย 38 ไปถึงสนามกอล์ฟที่ถนนอังรีดูนังต์ ตอนตีห้าครึ่ง ออกเป็นก๊วนแรก ตีครบ 9 หลุมก็เดินกลับบ้าน วันไหนเหนื่อยก็ขึ้นรถเมล์กลับ   แม้จะเป็นคนสุภาพอ่อนโยน แต่นอร์แมน เล่าให้ฟังว่า ตอนสมัยหนุ่มๆ แกเป็นนักกอล์ฟที่ขี้โมโหอย่างร้ายกาจ   มีอยู่ครั้งหนึ่ง ที่หลุม 11 พาร์ 3 ระยะ 210 หลา เขาตีที-ออฟ เข้าไปดำติดธง เหลือระยะยิงเบอร์ดี้ไลน์ตรงแค่ 3 ฟุต นอร์แมนอ่านไลน์อย่างบรรจง ตั้งใจพัตต์อย่างที่สุด   จะด้วยอะไรก็แล้วแต่ เขาพัตต์ตบกระแทก นอกจากลูกไม่เฉี่ยวหลุมเลย ซ้ำยังกลิ้งไปไกลสัก 6 ฟุต กลับบ้านเอาพาร์ยังลำบาก   นอร์แมนหน้ามืดด้วยโทสะ เขาคำราม ขว้างไม้พัตต์ในมือสุดแรงเกิด   ความที่เป็นฝรั่งตัวเบ้อเริ่ม ไม้พัตต์เจ้ากรรมก็ลอยละลิ่วข้ามรั้วสนามออกไปนอกถนนอังรีดูนังต์ (ในสมัยโน้น) มันไปพาดกับสายไฟริมถนนสองเส้น ทำให้ไฟช็อตจนหม้อไฟระเบิดอย่างรุนแรงเสียงดังสนั่น เป็นเหตุให้ไฟฟ้าบนถนนทั้งสายดับในบัดดล อาคารบ้านเรือนแถวนั้น ต้องไม่มีไฟฟ้าใช้แน่   นอร์แมน หยุดเล่นทันที ระหว่างเดินกลับคลับเฮาส์ ก็ทิปเงินแคดดี้ก้อนโต พร้อมกำชับให้หุบปาก ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด   ดูเหมือนว่าแคดดี้ของเขา ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม ไม่มีใครในสปอร์ตคลับเอ่ยถึงเรื่องนี้ นอร์แมนก็ยังคงเล่นกอล์ฟตามปรกติ   หนึ่งเดือนต่อมา นอร์แมนก็ได้รับห่อพัสดุไปรษณีย์ลงทะเบียนเป็นกล่องยาวราว 4ฟุต ไม่ระบุอะไรทั้งสิ้น หลังจากปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านวัตถุระเบิดให้แน่ใจแล้ว นอร์แมนก็บรรจงเปิดกล่องด้วยใจระทึก   วัตถุในนั้นคือ ไม้พัตต์ยี่ห้อแอคคูชันเนท รุ่นขาไก่ใหม่เอี่ยม มีกระดาษโน้ตติดมา ความว่า เรียนคุณ นอร์แมน แอนเดอร์สัน                  ผมเผอิญได้ทราบข่าวมาว่า คุณเพิ่งสูญเสียไม้พัตต์คู่ใจ ผมจึงส่งไม้พัตต์อันใหม่มาให้ และหวังว่าคุณจะไม่ขว้างมันทิ้งอีก ด้วยความนับถือ จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ นอร์แมน พี แอนเดอร์สัน ชาตะ พ.ศ. 2460 มรณะ พ.ศ. 2543 คำเตือน  - อาการโมโหโกรธกริ้วเป็นตัวทำลายสกอร์ มีผลเสียต่อสุขภาพและมีผลกระทบในทางลบกับผู้เกี่ยวข้องรอบข้าง - ความลับไม่มีในโลก นี่เป็นหนึ่งในหลายๆ เรื่องเล่า จากความทรงจำอันแจ่มใส ผสมผสานกับวิถีและศาสตร์แห่งกอล์ฟ ที่โปรสิทธิศักดิ์ นันทเทิม ครูสอนกอล์ฟที่ดีที่สุดคนหนึ่งในเมืองไทย เขียนไว้ในพ็อกเกตบุ๊กของเขา ชื่อ ลดสกอร์ แบบไม่ต้องฝึกซ้อม (มีขายที่ซีเอ็ดทุกสาขา) ผมอ่านรวดแล้วอมยิ้มกับเรื่องดีที่เขาเล่าในชีวิตวัยเยาว์ หรือกระทั่งเขียนถึง โปรสุกรี อ่อนฉ่ำ ที่ได้รถมิตซูบิชิ กาแลนท์ สีไข่ไก่ เมื่อสามสิบปีก่อน สุดเท่แค่ไหน ถ้าเป็นนักอ่าน คุณก็จะได้อมยิ้มหลายครั้ง ยิ่งถ้าเป็นนักกอล์ฟ คุณได้เพียบยิ่งกว่านั้น อ๊อด เทอร์โบ แห่งไทยรัฐ เขาการันตีครับ -ยอดทอง-